2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : چون دو مؤمن يك ديگر را در آغوش كشند رحمت خدا آنها را فرا گيرد و چون به يكديگر چسبند و از آن جز رضاى خدا نخواهند و غرض دنيوى نداشته باشند ، به آنها گفته شود : آمرزيده شديد ، عمل را از سر گيريد ( كنايه از اينكه نامه گناهان گذشته شما باطل شد ) و چون با يك ديگر وارد گفتگو شوند ، فرشتگان با هم گويند : از آنها دور شويد كه رازى دارند و خدا بر آنها پرده انداخته است . اسحاق گويد : عرضكردم : قربانت گردم ، بنا بر اين گفتار آنها نوشته نشود ، در صورتى كه خداى عز و جل فرمايد : « كلمه‌اى نگويد جز آنكه رقيب و عتيدى نزد وى حاضر باشند ، 18 سوره 50 » امام صادق عليه السّلام آه عميقى كشيد ، سپس گريست تا اشكش ريشش را تر كرد و فرمود : همانا خداى تبارك و تعالى براى احترام آن دو مؤمن بفرشتگان دستور داد كه چون بملاقات يك ديگر روند ، از آنها دور شوند ، و اگر چه فرشتگان الفاظ آنها را ننويسند و سخنشان را ندانند ، ولى خداى داناى راز و نهان‌تر از راز سخن آنها را بداند و حفظ كند . باب بوسيدن 1 - يونس بن ظبيان گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : شما ( شيعيان ) را نوريست كه بوسيله آن در دنيا شناخته شويد ، تا آنجا كه هر گاه يكى از شما برادرش را ملاقات كند ، محل نور را در پيشانى او بوسد .